( افسانهء روشن )
کشت طوفان کُشت گر چه شعلهء فانوس را
شام آخـر نیل خواهـد خـورد دقـیـانـــوس را
آنچه من می بـیـنـم اینجا ، فـرق دارد با شما
لاشـخــورها را ببین و اوج کی کاووس را !!!؟
توبه را از مـنـظـــری دیگر نـظــر کــــردم ، ببین
روشن است افسانه ، بنگرآتش و قـقـنـوس را
گر که می خواهی بدانی ازچه دریایم ، بخوان
از غـزلهایی که گفتم " آه از اقـیـانــوس *" را
با دَم گرم مـســـیـحـایـی چه دَم داری دَمی ؟!
آهنت سرد است ، پارو می کنی ناقوس را ؟!
ای که فهمت ناتوان از ماجرای کـهـف ماست
تا که ما خـوابـیـم ، تـاجــرنامه کن پابــــوس را
نـیـسـتـم مـانـی " رضـا " امّـا نمی دانـم چـرا
هر سحــــر در خواب می بینم ، پَر طاووس را !!
( دامغان-یکشنبه-بیست و هشتم مهرماه-1387)
************************
*-غزل " آه از اقیانوس..." را میتوانید در پست سوم مطالب شهریورماه " باغ باران "بخوانید.
این سروده ام نگاهی دیگر، ازمنظری دیگر به واژهء ( قـقـنـوس ) است وفقط به قول "حضرت حافظ":
...دیدهء بد بین بپوشان ای کریم عیب پوش
زین دلیریها که من در کنج خلوت می کنم...!!
************************
( ققنوس )
شد غروب ، آمد دوباره
آن نگارین سرنوشتم
در میان باغ حُسنش
من ، پی سیب بهشتم !!
یک طرف فانوس و قرآن
یک طرف افـیـون وباده
ساغرم پُر سنگ توبه
در دلم آتش فُـتاده
ساکتم ، سیگار برلب
در دلم جنگیست پنهان
دیو شهوت ،همچو رُستم
برده عـقـلم ، زابلستان
خوب می خواند دو چشمش
گرم غوغای وجودم...!!
او که شد ، با خویش گفتم:
رستم افسانه بودم !!
من کویری ، همچو دوزخ
چشمه ای بود او گوارا
هر که بر من خُرده گیرد
نیست او از نسل " حوّا " !!
باز من مثل همیشه
شرمسار خویش گشتم
خرمنم آتش گرفت و
عاقبت اندیش گشتم
شب رسید از راه باید
نفت در فانوس ریزم !!
هیمه های توبه ام کو ؟؟
تا چو" قـقـنـوسـی " بسوزم !!
( دامغان-سه شنبه-پانزدهم اسفندماه-1385)
************************
( تکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرار زندگی )
**************
روئـــیـــده بـس کـه خار به گـلـــزار زندگی
گـل را نمــــــانــده قــوّت اظـــهـــار زندگی
عمرم گذشت و مـن نـشـنـیـدم خدای من
یک نـغـمـه دلـپـســــنـد از ایـن تـار زندگی
چـون مـوج بـیـقـرار به هـر ســو نمی روم
مـن خـســــته ام از این هــمه تکرار زندگی
گـفـتـم در این ســـفـر که کنم تازه یک نفــس
کـو ســـایـه ای ز مــهـــــر به د یوار زندگی
هـــر روز عـمــر مـن بـخـدا مـثـل هـم شـده
ســـــیـرم دگــر ز د یـدن رخـســـــار زنـدگی
من دسـت و پای مـرگ ببوســم " رضا " اگر
بـردارد او ز پـشــت مـن ایـن ، بار زنـــدگی !!
***********************
( تابستان تابستان )
************
صبح تابستان بود
مادرم نان می پخت
پدرم روی درخت پسته
چوب می زد به سرانگشت درخت
و زمین پر می شد از لبخند
دشتها بوی بلوغ گندم
داسها بوی درو می دادند
و تن تابستان ، بوی یک خربزه ء شیرین را
ظهر تابستان بود
کرم در کوچهء یک سیب تفکر می کرد
آب در خوشهء انگور عبادت می کرد
و درخت توت شیرین شده بود افکارش
و تن چوپان از چوخا یک فصل دگر فاصله داشت
که درخت سنجد خم شده بود ، تا بچیند گلی از روی زمین
و دلش جرأت این کار نداشت
شب تابستان بود
یکی از من پرسید:" که چرا می خندی" ؟؟!!!
من جوابش دادم
که نمی دانم بعد از دو سلام ، چه بگویم دیگر !!!!!!!
( دامغان-چه تاریخی ؟!-نمی دانم-یادم نیست )
************************
( ســـــــــرکـو یـــــــــری )
خـاکـم مـن و آئینهء راز تو شـدم
آشفـتهء گـیســوی دراز تـو شــدم
صد بار به زمزم تو دفـتـر شستم
باز آمـدم و تـرانـه سـاز تو شـدم !!
**************
هرچند که من ز دور دقـیانوسم
روشن شده از طور دل فـانوسم
در غار وجود خویشتن گم گشتم
تا نـوح شـدم بر سـر اقـیـانـوسـم !!
( دامغان-شنبه-سوّم بهمن-1377)
**************
به من گفتی که داری روی خـنـدان
بیا بشـــــــــــنو غـــــم بالابلـــنـدان
از آن خندُم که چون موسی ز یارُم
حکایت می کـُنـُم با گـوســفـنـدان !!
( دامغان-پنجشنبه-۳۱-۳-۱۳۷۵ )
**************
ازهمه عزیزانی که " باغ باران " را لینک کرده اندخواهشمندم کامنت بگذارند تا لینکشان کنم.به قول " باباطاهر " :چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی...!!
( دل مـردم )
نـه مـی از کــوزه نـوشـیـدنـد و نـی از آسـمـانی خم
ســری در فـکــر پــرواز و دلـی در انـتـهـــــای دم
کــبـــــوتــر تازه مـی بـیـنـــم پـرد بـر بـام بـا پـالان !!
عـجـب جـوشـیـده این باده که در خـوابـش ند یده خم !!
بـرون از خــم شــغـالـنـد و درون خـمـره طاووسـی
مـیـان فـصـل کـوچ اینجا هـزاران مـرغ سـر در گم
شـــــتـر گـاو پـلـنـگـانـنـد این گـرگـان یـوســـف بـو
کـلـیـلـه دمـنـه ای باید نوشت از نو بر این طارم
نه پـیـر مـعــرفـت د یـدنـد و آب مـعــرفـت خــوردند
به تار یکی نمی د یـدنـد و دانـشـــمـنـد چـون کــژدم
نمی گــو یـم که از ســـیـری به روی حـق گــذاری پا
بیا بگـذار یک شــب دل ، کـنـار ایـن دل مـــــــــردم
"رضا"هـرکـس زکشـت خو یـش آگاه است و می داند
چه حاجت تا که من گو یم که این جو هست و آن گندم !!
( دامغان-یکشنبه-بیست و یکم مهرماه-1387)
************************
( گـفـتگـو )
من آن رندم که " او" را می شـناسم
مـی و جـام و ســبـو را می شـناســم
اگر چون غنچه می خندم عجب نیست
هـــوای کـــوی او را مـی شـنـاسـم
دلـی دارم به گـیـســـــویـش قـلـنـدر
کـه آنـجـا مـو بـه مـو را می شناسم
بـه دســت هــر دلـی زلـفـش نـیـفـتـد
که مـن ایـن تـنـدخــو را می شـناسـم
مـن آن مـنـصـور بـر دار جـنــــونـم
که جـرم هـای و هـو را می شـناســم
دل تـو با کـسـی در گـفـتگـو نـیـسـت
"رضا" ایـن گـفـتگـو را می شـنـاسـم !!
( غـزل آباد )
شـاعــر فــانـوس به دسـتـم بـخـوان
جـان ســبو ، عاشـق و مستم بخوان
دلـخـوشـیـم یک قـلـم و کاغــذ است
رســتـم تـک تـیـر بـه دسـتـم بخوان
هـمـدم صـبـح و ســحـر و سـاغـرم
عـاشــــق از روز الــســتـم بـخـوان
لاله ام و زنـــده در ایــن داغ و دود
کافــر و خــورشــــید پرسـتم بخوان
یک دو ســـــــبـو باده هـمـه ثـروتـم
خـیـز و بـرو غـم بـه شکـستم بخوان
مـاهــــم و در بــرکـه مــرا دیـده ای
مـثـل خـودت خـاکـی و پـستم بخوان !!
آیـــنـه ام ، آیـــنـه ، مـثــل " رضـا "
هـر چه که گفـتی همه هستم،بخوان !!
مـنـتـظــــر یک غــزل دیـگــــرت
در غــزل آبـاد نـشـسـتـم ، بـخـوان
( دامغان-یکشنبه-هفتم مهرماه-1387)
*( این توضیح هم برای آنان که هنوز نمیدانند شراب فسیل نمیشه ، بلکه بلور میشه. ؟؟!! )
( ســـــــــــــــــاغــــــــــــــــــر آخـــــــــــــــــــــر )
دلــــی دارم مـــیـــان داغ و دود از لالـــه روشـــــن تر
قــبـایـی از تـوکّـل در بـر از پـــــولاد جـــــوشــــــن تر
چـــــراغ جــام و فــانــــوس وشـــراب کـهـنـه و آتـــش
کـجـائـی ای "مـنوچـهــری"* کـنـی ایـن بـزم روشــن تر
نه از سنگ است دل آن را که می داند چــه مـی دانـم
چـه دانـــم ، دارد او قــلـبـی ، ز آهـــن ، زنگ آهــن تر !!
چـو بـلـبـل عاشــقـم، با خـار صحــرا ، خـــو نمی گـیرم
کـجـا د یدی در این گـلـشـن ، ز مـن آشــفــتـه گـلـشـــن تر ؟!
خــدایــی هــسـت و روزی هــسـت و پـایـان شــب تاری
چـرا ایـن خـلـق جـاهــل را ، کـنـم با خویـش دشـمـن تر ؟!
غـروب غـصـّه نـزدیک اسـت و شـام عـاشــقـان روشــن
بخوان این قـصـّه را بر هـر که از من هـست بـیـژن تر !!
بـه بـیـت هــفــتــم شــعـــر " رضـا " و ســاغــــر آخـــر
نـــدارد" دامـغــــان "شــاعـــــــر زمـن آلــوده دامــــن تر !!
{ رضا پارسی پور} ( دامغان- پنجشنبه-چهارم مهرماه-1387)
* ( منوچهری دامغانی )
باز هم مرام و معرفت و صفا و مردانگی این چند تا گلدختر که روزی یک شاخه گل روی سنگ قبر من میگذارند و میروند.!!
( سرکویری )
یکی گنـدم به دامی بود و خوردیم
نپخته مکــر خامی بـود و خـوردیــم
بـهـــای بـاده شــــــد نـــان حــلالـم
عجب آب حرامی بود و خـوردیـــم !!
(دامغان- شنبه-ششم-مهرماه-1387)
*******( ایـــــل مـا)*******
ایـل مـا یـک " ابــــــــــــوذر " نـدارد
مــرد " قـــــــرآن " و خـنـجــــر نـدارد
شــــن بـه روی شــکـمـهـا بـبـنـد یـــد
خـــان مـا خــــــــــوان دیـگـــــــر نـدارد
ز یـن به اسـبان " خـنـدق " چه بندی ؟!
کـس ســـر فـــــتـــح " خـیـبـر " نـدارد !!
نـعـل و ز یـن ما عـبث مـی تـراشــــــیــم
پـیـش تـیـغـی کـه جــوهـــــــــــــر نــدارد
تـا رکـاب فـــلــــک شـــــــب گــــــرفـــتــه
آســـــــــــمـــان بــــوی اخـــــــــتـر نــدارد
آســـــــــــمـــانـی نـمـیـــرد هــــر آنـکـس
" ذوالـــــــفـــقــــــار" از زمـین بـر نـدارد
دشـت دلـهـا " رضـــــــــا " ایـن حـــــوالـی
ردّ پــای " پـیـمــــــــبـــــر " نـــــدارد !!
*******( شهر شعراء-28-3-1374)*******
بـه یـاد "ابـوذر غـفـاری " و " سـلـمـان فـارســی "
*******( عـاقــبـت انـد یــش )*******
"پارسی پـور"م و " ابـوذر " کـیـش
مـثـل " سـلـمـان پـارسـی " درو یـش
در بـهــشــت زمـیـن کــو یـر اخــــتر
رازهــای دلــم ز کــــــو کــــب بـیـش
نـوش جان ، مـن که چـشـم دل سـیرم
تـو بـفـــرمـا کـه کــس نـیـفـتـد پـیـش
نـیـســتـم چـون بـه کـیـســه دیـنــاری
نـیـسـت از رهــزنـان مـرا تـشو یـش
نـمـــدی هـســــت و کــــــوزهء آبــی
لـقـمـه نـانـی ّو از ســــرم هــم بـیـش
شــوکــرانی بـه شــکر می نوشـم
صــبـــر تـلــخ است و نـوش بادم نیـش
یـک قـــــلـــــم دارم از ازل عــاشـق
تا ابد مست و عـــــاقــبـــت انـد یــش
مـن " رضـــا "از تـبـار خــورشــــیـدم
نه کسی خو یش من،نه من با خو یش !!
*******( شهر شعراء-یکشنبه-چهاردهم مهرماه-1387)*******
بهرزه بی می ومعشوق عمر می گذرد
بطالتم بس ، از امـروز کـار خـواهـم کرد
"حافظ"
( بـه بـیـدلان" بـیـدل "شـــنـاس )
ایـن هـمـه بـیـدل شـنـاس و نـیـسـت یک صـاحـبـدلی
کـــــوزه گـــر جـــام مــلــک را کـی زنــد از هــر گـلی ؟!
گـنـج مـی جـوئـی ، بـرو بـیـدل شـنـاسـی پـیـشـه کن
تـلـخ بـاشــد حـقّ و می گویـم چــه شـیـر یـن ، باطلی
خـیــز و پــیــدا کــــن یـکـی آئــیــنــه ای تــا بــنــگـــریــم
انـدر ایـن گــرداب بـیـدل کُـــش ، کــنــاری ، ســـاحــلی
بـــر چـــکــاد کـــوه یـــاران آس آبــــــی مــی زنــــنــــد !!
مـا کـه جـــو کردیــم در دســـتـاس ، مــــزد کـاهــلـی !!
نــیـــسـت نــوری در چــــراغ گـــــنــــج بــــاد آوردشـــــان
هـــر طـــرف را بــنـگــری ، صـــد کــشــتـه در هـر منزلی
تـــا کـــه بــوده ، دشــت دنــیــا پُــر ز خـار و خــس هــمـه
مـن کـه باشم تـا که از ایـن خـاک چـیـنم ، حـاصـلی ؟!
" بــیــدل " ایــن را گـفـت ، آن را گـفـت ، امّـا کس نگفت
در چــه آتــش مـی زد او پَــرپَــر، بــبــیــن ، دیــدی ولـی
سـی بـهـار پـشـت هم کشتم ، " معلّم " ، یا ، "علی"
جــز خــزان چــیــزی نــشــد حـاصــل ، مدد مولا علی
چــــون نــــنــــالـــم مـــن " رضــا " از داغ و درد بـــیــــدلان
ای کـه در خـواب خـوشـی ، از درد بـیـدل ، غـافـلـی !!
( دامغان-جمعه-دوازدهم مهرماه1387)
عـجـب نی گـر مـیـان زاغ و کـرکـس از هـمـه فــــــردم
عـقـــــــــابـم ، بـر بـلــــنـدم آشــــیـان و آســـمـان گــردم
کـه مـیـدانـد چـه هـا مـن د یــده ام ، کــو هـمـــدم رازی ؟!
که می خـوانـد چـه می خـوانـم ، رها کن مرغ ولگردم ؟!
بـه تـقـد یـر آســـمـانـی ســـرنـوشــت و از زمـیـن دورم
اگــر جـفـتـی بـیـابـم در فـلـک ، از جـمـلـگـی فـــــردم !!
غــبـار خـاطــری از مـن ز دوش کـس نـمـی خـیـــز د
هلا ، آئـیـنـه ای رو کـن ، کـه در وی بنگـری گــردم
چراغ هوش من پر جوش و چون خورشـید ، می بینی
سبک سیر و سبک روح و سبک پـرواز و سـرگـردم
چـنـان بـا مـهـر و مـاه و آسـمـان و کـوه ، هـمـجـوشـم
که گر آتـش زنی ، ســرخ اسـت رقـص شعـلـهء زردم
بـبـیـن ، زاغ و زغـن را نیسـت چـون یارای پــروازم
مـیـان آسـمـان فــردم از ایـشـان ، در زمـیـن ، طـردم
عـقـابـی نیست ، چیزی نیست ، کن تـیـمـار فـانـوسـی
به روی بـرفـهـای ســـرخ ، پـیـدا می کـنـی ، ســـردم
بـیـار آئـیـنـه ای از کـولـه بـار شـــمـــس تــبــر یـــزی
که گـر آئـیـنـه خـوان باشـی ، بخـوانـی با که هـمـدردم ؟!
" رضا "یک کوزه شعـر پاک و روشن ز آسمان گردی
برایت ارمـغــان از چـشــمـهء خـورشــــیـد ، آوردم !!
( دامغان-پنجشنبه-یازدهم مهرماه-1387)
از ایرانیان خارج از کشور خواهشمندم که : ( باغ باران ) را به دیگر پارسیان معرفی نمایند.ممنون و سپاسگزار لطف و محبّت و مروّتتان .
-رضاپارسی پور-
آخرین نگاه
رفـتـیّ و مــهــر خــود بـه دلــم جـا گذاشـتی
سـنـگی به رســم توبه به مـیـنا گذاشـتی
ای آفـتــاب بــا هـمـه مـهــرت مـرا چـو شـمع
تـنـهــا بـه دســت بــاد صـبــا واگـذاشـــتـی
ای آشـــــنـا بــه جــان تــو یــادم نـمــی رود
روزی که تـو به دشــت دلــم پـا گـذاشـتـی
خـواهـی بیا و خـواه بـرو مـیـل مـیـل تـوسـت
حـالا کـه بـی نــصــیــب دل مــا گـذاشـــتـی
امــروز بـی وجــود تـو عــمــرم ز دسـت رفــت
فـردا چه ســرکـنـم که نه فــردا گـذاشـتی؟!!
ای شـهـسـوار حسـن شـکایـت کجا بریـم ؟!
مــا را مــیــان گـــرد ســـتــمــهـــا گـذاشـتـی
ای آنــکــه نــام مـا بــه رفـاقــت نمـی بـری ؟!
از کــی تــو پــا بــه کـوچـۀ حاشا گذاشتی ؟!
در آخــــریـــن نـگـــاه "رضـا" گفــتـمـش که باز
رفـتـیّ و مـــهـــــر خود به دلم جا گذاشتی !!
(شهر شعراء-پنجشنبه-11-مهر-1387)
( ایـن سروده ام "عـیـدی مـن"درایـن روز"عـیـد سـعـیـد فـطـر"بـه شمــاسـت ."نـوش جان آگاهتان"-رضا )
( دریـای مــــــــــــــرواریـد)
رســیـــدی از ره ای خـــورشـیــد روی و عـــیــــد آوردی
هــمــان مــهــــری کــه بــر مــن ســـالـهـا تــابـیـد آوردی
چـنـان مـسـتـم نــمـــودی از شــــــراب جــام دیـــدارت
کـه چـون یـوسـف درون چــاه و شــب، خـورشـیـد آوردی
چــراغ و چـشـمـت ای بخـت بلند اخـتـر هـمی روشـن
کــه در چــشــــم و چــــراغ تــشــنـــه ام ، ناهـیــد آوردی
به جای عـــود می بـویـم ، به جای مشک می بوسم
هـمـیـن بــرگـــی کــه بـــا خــود از درخـت بــیــد آوردی
به اینجا چون رسیـدم ، مانـده بودم تا چه گل چـیـنم ؟
دویــــدی از درخـــت قـــافـیـــه ، گــــل چــــیــد آوردی !!
دو، بـیـتـی، مـانـده تا پـایـان شــعــرم بـود ، خـنـدیـدی
کـــه یــعـنـی تـشــنـــه ام ، دریــای مــــــرواریــــد آوردی
به خــال و خــطّ و چـشــم و روی و مــوی و طاق ابرویت
سـلام الله ، بـر مـن ، ســـــــوره ی تــوحــــیــد آوردی
" رضــا " امـروز روز عــیــد و مـن بـا مــاه و می،هـمـدم
بـخـوان از نـو غــزل، اَحسن، که با عـیـد عـیـد آوردی !!
( شهر شعراء-دوشنبه-هشتم مهرماه - 1387)
گـر چـه بـودم ز هـمـه مـن به تو نزد یکتر ین
در چَــه اُفــتــاده ام از کـیـــنـــه ی تـار یـکتـر ین
نیست یک مـسـت کـه خاری ز میان بردارد
سنـگــــــی افـتاده در ایـن راه بـه نزد یکـتـر یـن
بس کـه پُـر اوج و سبـک روح و سبـک پروازم
لانه ای ســـاخـتــــــم ای مـاه به بـار یـکـتـر ین
خـبـر از جـیـک و پـُک بـلـخ و بـخارایم هست
من ری افـغـانـم و لـیک از همه تـاجیـکـتـر یـن
کـهـنـه پـوش دگــران نـیـسـتـم و ، نی نـگـران
پـیــرهــن بــر تـن اشـعــار مـن از شیـکـتر یـن
بـاورت نـیـسـت ، بـیـا وقــت ســـــرودن بنـگر
کـه چـه مـهــــری چـکـد از ایـن قـلـم بیـکتر ین
دل سـنـگ تـو کـه بـر جـور" رضا " تنگ گرفت
سرکشی می نهـمـش ، تا بشود ر یگتر ین !!
( شهر شعراء-دوشنبه-8-7-1387)
توضیح اینکه در رابطه با لینک و موز یک و ... تاُ سیسات " باغ باران "لطف بفرمائید و با جناب آقای: (سیّدحسن شاهچراغی)تماس بگیرید.
"ATLAS_XP@YAHOO.COM"
شرمنده ی لطف و محبّت همه ی شما: رضا
( شهــــر آرزوهـا )
نه شـیـر یـن بـود اگـر حــوّا ، دل آدم ، چه کـس مـی زد ؟!
نه مـجـنـون بود اگـر لـیـلـی ، کجا مهری ، نفس می زد ؟!
چـو روز اوّلـــش دیــدم ، گـمـانـم شـــــام آخــــر شــــد !!
دلــم در سـیـنــه آن دم ، چـون دل مــرغ قـفــس مـی زد !!
ز شـهـــر آرزوها ، هـر که خـواهــد ، هـر چـه بـردارد !!
چه طـبـعـی سرورش دارد ، که دستی را نه پس می زد !!
بـهــشــتــی آرزو یــم مـن ، مــدامـــم جـام مـی هــمــــدم
چه می شد گر در این وادی ، یکی دف بر جرس می زد !!
بـه گـل در بــوســــتـان د یـدم ، بـهــار بـرگـر یـزانـی !!
که داغی تـشنـه از ایـن غـم ، به دل رود ارس می زد !!
گـل مـستی ، ز کـفـر و کـیـن ، چـنان شـد زرد و پـژمرده
کـه پـر در مـلـک پـروانـه ، فـقـط فـوج مگـــس می زد !!
چو نرگس دوش در مـسـتی ، به چـشـم خو یـشـتـن دیدم
کـه گـنـج کـاروانی خـفــتــه را ، مـیــر عـسـس مـی زد !!
به وقـت بـرگـر یـزان بـود و باغ از بـرگ و بـر خـالـی
نخورده می ، " رضا " آنجا ، دم از سیب هـوس می زد !!
(شهرشعراء-چهارشنبه-سوّم مهرماه1387)
( ا لله )
میخواستم که این "غزل" در روز" عـیـد سـعـیـد فـطـر" هدیه ی من به شما باشد ، امّا چکنم که کم صبرم.... نوش جانتان !! رضا پارسی پور
هر شب به یاد روی تو یک ماه می کشم
آئـیـنـه ای بـیـار ،بــبــیـن آه می کـشـم ؟؟!!
بر روی خاک مثل هـمه کودکان ز شـوق
قــصـــری بـرای دخـتـر یک شـاه می کـشـم
شــادی یـک کــلاغ بـه روی درخـت کاج
مـثـل سـحــر سـتـاره ی دلـخــواه می کشم
تا بعد از این به چـاه نـیـفـتـد سـتـاره ای
دارم دل کـــــویـــــــر یکـی راه می کـشـم
یک گل برای دخـتــرک کـوچـک و یـتـیـم
مـثـل درخـت یـاس چــه آگـــــــاه می کشــم
بر روی پـشـت بام دلــم ، روی پـرچـمـش
با این دل شـــکـســـتـه ام " الله " می کشم
پایان هـر غـزل چو "رضا"مست می شوم
"حافـظ" بیا ، که جـام سحـرگاه می کشم !!
( شهر شعراء-جمعه-پنجم مهرماه1387)
{ بیت- ۶- دل و دل / مثل شیر و شیر }
هــر بـامـــــداد چــون کــه نـظــر بــاز مـی کــنــم
بـا یـک غـــــزل حـکـایـتـــــــم آغـاز مـی کـنـم
یک شـعـر مـی نـو یـسـم و پس با دو بال شــوق
بـا هــدیـه ای به ســــوی تــو پــرواز مـی کـنـم
یـخ کرده ام ، خــدا نکند ، مـهـر ناخوش است ؟!
یا مـن حـدیـث خـویـش به ایــجـــاز می کـنـم ؟!
آئـیـنـه شـد بــیـــات ، چــه دوران تــیـره ایـســـت
با سنـگ و چوب شـام و ســحـر راز می کـنـم!!
از تاک بی شـکـوفـه چه سـان تـر کــنـم لــبی ؟!
با این هـمـه عـطــش ، تـو بگو ، ناز می کنم ؟!
هــر شــب ز داغ مــهــر تــو ای هـمــپــیــالــه ام
صــد مــرغ آه راهـی شــیـــراز مـی کـنــم !!
پـرپـر چـو گـل شـدیم "رضـا" پـر کـن این ســبــو
مـن بـا بـهــــار آمـــدم ، اعـجـــاز مـی کـنـم !!
( شهر شعراء-سه شنبه-دوّم مهرماه1387)
( تقدیم به همه ی ستارگانی که از میان این همه باغ ، "باغ باران" را برای تماشا برگزیدند.)
{فروغتان جاوید-هر روز یک" سیب سرخ غزل " هدیه من به شما-انشاالله– رضا پارسی پور}
بـا کـه سبو سبو خــورم ، ایـن مـی کـهـنــه ســـال را
بـا چــه زبـان بـیــان کــــنــــم ، آرزوی مـــحـــال را ؟!
آنـچـه کـه دیــده ام بـگـو ، پـیـش چــه دیـــده رو کـنــم
پــرده بــیــفــکــنــم کـجـــا ، آیــنــــه ی جـمـــال را ؟!
مــهـــر تــو در دل مــن و هــمــدم د یـگــــران شـــــدی
مـُـردَم و دَم نـمـی زنــی ، آه مــن ایــن جـــلال را !!
لــب بـه قـــــدح نمی زنـــم ، تـا نـکـنــی تـو تـر لـبــی
خـوانـده ام از پـیـالـه ات ، هـفـت خــط کـــمـــال را !!
هـمـچـو گل شـقـایـقـی ، سـوخـتـه جان و تشـنه ام
بــاز شـــو و بــیـــا بــبــیــن ، پــرپــر ایـن نـهــــال را !!
نـیـسـت زبـان دیـگـری ، تــا غـــم دل بــیــان کـــنـــم
شعر چه دارد استخوان ، این هـمه شور و حال را ؟!
عــاشــقــم و ز روشـنـی ، مـالـک کـشــور ســـخــن
نیست حـر یـفـم ای " رضا "سـلـطـنـت خــیــال را !!
( شهر شعراء-پنجشنبه-چهارم مهرماه - 1387)
هـفـت نرگـس کاشـتـم امـسـال تـقـدیـم بـهـار
گـر گـذارد بـشـکــفـد ایــن چـشـم شــور روزگـار
این کـفـن یعنی قـبـایـم را به اشک گل بشوی
وقـت آن شــد خــون بـگــریـم در مـیـان لالـه زار
خوش قبای غیرتی شد بر تن من همچو سـرو
آفـــریــن بــر او کــه مـی دانـســــت دارم کــارزار
من نـمـی دانـم چــرا ایــمــان نــمـی آرم به بت
مـن نمی گویم کــه در دل با چـه بت دارم قـرار
نیست جز فانوس در شـبـهـای تـارم هـمـدمـی
کیست جـز ساغـر که داند دیـده ام من روی یـار
یک قلم دارم بهشتی ، بر لبش نوش این شکر
هرچـه می گـویـد بــگـویــد ، مـی نویـســم یادگـار
این نی شـیـرین کـه از دوران داوود نـبـی اسـت
دسـت به دسـت آمد،که آمـد دسـت من پایان کار
ای کـه می گوئـی"رضا"را چیست از مال جهان
هـان ، هـمـیـن درّ دری ، حالا تو رو کن اعتـبار !!
(دامغان-چهارشنبه-سوّم مهرماه1387)
نان خـشـکـی مـثـل خـورشــیـد است روی سفره ام
نه فـلـک پـر شــد ز نـور و رنـگ و بـوی سـفـره ام
جـز نـمـک چـیـزی نمی جـوشـد ز هـوش این دیار
جوش هوشی هست و خورشیدی به روی سفره ام
هـفـت ســوره شـعـلـه مـیـجـوشــد بـه کام من مدام
کافـری آتـش پـرسـت اسـت ایـن ســبـوی سفـره ام
هـر چـه مــیــخــواهـی بـخـور، امّـابـجـز نـان حــلال
کـی کـنـی پـیـدا ز طـبـع و خـلـق و خـوی سفـره ام
روز و شب مهمان من شو ، نان خشکت نوش جان
هــــوش بـر آتــش نــر یــزی آبــروی ســـفــره ام
من " رضا "د یوانه ام شاید که در این فصل سرد
ســیـرم از ســرمـا و گــرم گـفــتـگــوی سـفـره ام
هـفـت بیت از آن من شد چون به بسـتـان سخن
سـرخ چـون گل مـی نـشـیـنـم روبروی سفره ام !!
( شهر شعراء-سه شنبه-دوّم مهرماه-1387)
چــهــار فــصـل اسـت کـه ایـنـجـا غــم بـاران دارم
نـــوحـــم و آیـــیـــنـــه از قــاصـــــد طـــوفـــــان دارم
چـون شـقـایـق کـه ز بـن در ره باد افـتـاده است
ســـرخ مـی رقـــصـــم و آبـی بــه تـو ایـمــان دارم
عـطــشــم کـشــت در ایـن بـاغ ثـمـر خـاکـســتــر
دل کـه نـه ، لــخــت جـگـر ، سـیـنـه ی بریــان دارم
مــن و فــانــوس در ایـن روز عــبــث مـی گـردیـــم
چــه خــیــالــی ؟! هـــوس دیـــدن انــــســـان دارم !
نـه بـه تــقـــو یـم جــلالـی ، بـه جـمـال تـو قــسم
سـال گـــرگ اســت و ســـر رفــتــن کـــنــعـــان دارم
مـثــل فــانــوس شــده شـیشه ی چشمم روشن
نــیــسـت مـمـکـن رخ دل پــیــش تــو پــنــهـان دارم
خاطرم نیـست که چند از شب یلدا رفته اسـت ؟!
بـاورم نـیسـت ، سـحـر ، صــبــح درخـشـان دارم !!
ایـن هـمـه شـعـر و غـزل ، این همه مجنون بافـی
مــن بـــه یـــاد رخ تــــو بـــا گـــل و ریـــحــــان دارم
هـیـزمـی هـست و دلی سـرخ و سبـو یی آتـش
ســـفـــــر قـاف بـه ایـن فــصــل زمـســـتـان دارم !!
او "غفور" است و نه این گفته گزاف است "رضا"
مـن کـه ایـمـان به هـمیـن آیه ی قـرآن ، دارم !!
(شهر شعراء-دوشنبه-اوّل مهرماه1387)
چـو مـی دانـی کـه امـشـب از چـه بـا دل بـر ســر جـنـگـم
بـیـاور یـک ســـبـو ســاقـــی ، بـیـفـکـن چـنـگ در چـنگـم
چــنــان جــنـگــی کـنـم بـا دل بـه دریـای شــراب امــشـب
کــه تــا رومــی رومــی گــردد او ، مـــن زنــگـی زنــگــــم !!
نـگــه بــر مــن نـکــن بـا ایـن نـظــر ، جــانـــا نـمــیــدانـی ؟
کـه سـی سـال آزگار است ، پـیــنـه دوش گنـج فـرهنگم !!
بــه شـــهــبــال خــیــالــش مــی پــرم تــا گــنــبــد گــردون
تـو پـابـسـت چـه پــروازی ، کــه داری مـی پــزی بـنـگــم ؟!
نـه بـا مـرداب خـو کـردم ، نــه از شـب آشــیــان بــســتــم
چو خورشیدم که یک عمری ، همان هفت خطّ هفت رنگم
ســـمـــاعــی روز و شــب دارم ، ز بـــوی جـــوی مــــولانـــا
"رضـا" دهــر آسیــا تـا هـسـت ، مـن هـم آسیـا سـنـگم !!
(شهر شعراء- شنبه – 30شهریور-1387)
