آه از اقیانوس ، آه
رند شبگردی چو موســایــم ، مــرا فانــوس ، مــاه
مثل مـــاهی شـور بخـتم ، آه از اقیانوس ، آه
خــاطـــرات ســرخ گـلدان ، ســرنــوشــت سبز برگ
بر زمین از آسمان می ریخت،یک طاووس ،راه
خــواب نـان مــی دیــد چـشـمـانـم به کهف زندگی
سیر بودیم از ستم ، ما خواب و دقیانوس،شاه
هــفــت خــطـّم سرخ خون و، هفت خطّم سبز زهر
تشنه ام ، پر کن سبو از جوی جالینوس ، جاه
خواستم امشب "رضا"بی نغمه خوابی خوش کنم
این خروس کیست بی هنگام بر ناقوس ، گاه ؟!
رضاپارسی پور
************************
سلام بچّه ها:
دست همهء شما ، که کامنتهای به این قشنگی برام میذارید را با کمال افتخار می بوسم.
سرکویری
یک روز نیامده که شب داج نکرد
یک خانه نشد که مرگ آماج نکرد
صد سینه شکافتیم و افسوس نبود
یک مُلک دلی که عشق تاراج نکرد !!
********************
در باغ جهان این همه گر رنگ نبود
این وسعت خاک بر دلم تنگ نبود
بر کهنه حصیر پاره خوش می خفتیم
در بین من و تو گر سر جنگ نبود !!
رضاپارسی پور
********************
سرکویری :
نامی است که بر روی دوبیتی ها و رباعیّاتی که سروده ام گذاشته ام.
( تقدیم به رفیق خوب و همشهری گل و استاد عزیزم ، جناب " علی معلّم دامغانی" )
آسمان جوش
چو خُم فارغ از این غوغا،چو خورشید آسمان جوشم
بـرای دیـدن رویـت ، بـه مـــهـــر ای مــاه می کــوشـم
نـه ســرخ از مـنـّت جــوی و ، نـه سـبـز از بـوی بـارانـم
ز غـیرت چهـار فصل اینجا ، قـبای کـهـنـه می پــوشـم
بـه زیـر تـاک ، سـر بـر خـُم ، سـحر خـواب تو می دیدم
اگــر بــاور نـمی داری ، بـبـیـن گـــرم اسـت آغــوشـــم
بـه ابـراهـیـم ایـن گـلشن ، چو سوسن مست توحیدم
مـیـان ایـن هـمـه آتــش ، خـدا را شـکــر ، خـامـوشـم
"علی جان"با تو می گویم ، تو همکیش چه مولائی ؟!
رفاقتها چه شد ، ای دوست ، ای استاد با هوشــم ؟!
هـــزاران بــار مــن گـفـتــم ، هـــزاران بـــار نــشــنـیــدی
بـه بــوی کـشـک تـو تـا کـی در اینجا گاو نر دوشــم ؟!
مـرنـج از مـن کــه ایـن گـفـتـم ، " رضـا " را مـهر تو روشن
که می فهمد چه می گویم ، که می داند چه می نوشم ؟!
( رضاپارسی پور - دامغان )
************************
( جرأت آتش )
************************
تشنه اند این قوم و خشکیده است اقیانوستان
نُه فلک شد تیره ، از بس دود زد فانوستان
در مسلمانی یکی نفرین زرتشتی کنم
این اگر فانوس ، تف بر خاک دقیانوستان
نعل سرخی در تنور کاوهء آهنگر است
کز فروغش زرد گردد گونهء ناقوستان
منطق الطّیر شما هم آب دوزخ می برد
زین نهد شیطان اگر بر پشت این طاووستان
همچو می ، خون شما ، در شام آخر می خورند
دستبوسانی که می آیند بر پابوستان
ترسم از روزی است ، ای قوم سراسر کفر و شرک
شوکران مرهم شود بر زخم جالینوستان
آب زمزم خورد و امّا خو ، به خاک تیره کرد
جرأت آتش ندارد دیگر این ققنوستان
هم نوا گشتم " رضا " در خاک با نوح نبی
تشنه اند این قوم و خشکیده است ، اقیانوستان !!
( دامغان – رضا پارسی پور)
************************
سرکویری
زان باده چشیده ام که مستی نکنم
در طور بلند عشق پستی نکنم
هر چند که در جمع شما تنهایم
هارونم و گوساله پرستی نکنم !!
( رضاپارسی پور )
************************
سرکویری :
نامی است که بر روی دوبیتی ها و رباعیّاتی که سروده ام گذاشته ام.
( هــمــپــیــالــه )
هــر بـامـــــداد چــون کـه نـظــر بـاز مـی کـنـم
بـا یـک غـــــزل حـکـایـتـــــــم آغـاز مـی کـنـم
یک شـعـر مـی نـو یـسـم و پس با دو بال شــوق
بـا هــد یـه ای به ســــوی تــو پـرواز مـی کـنـم
یـخ کرده ام ، خــدا نکند ، مـهـر ناخوش است
یا مـن حـد یـث خـو یـش به ایـجـاز می کـنـم
آئـیـنـه شـد بـیـات ، چـه دوران تـیـره ایـســـت
با سنـگ و چوب شـام و ســحـر راز می کـنـم
از تاک بی شـکـوفـه چه سـان تـر کـنم لـبی
با این هـمـه عـطــش ، تـو بگو ، ناز می کنم
هـر شــب ز داغ مــهــر تـو ای هـمـپـیـالـه ام
صــد مــرغ آه راهـی شــیـــراز مـی کـنـم
پرپر چو گل شـد یم " رضا " پر کن این ســبــو
مـن بـا بـهــــار آمـــدم ، اعـجـــاز مـی کـنـم !!
( رضاپارسی پور )
