مستی و راستی
تقدیم به عزیزو همسفر د یر و دورم جناب دکتر:"علیرضا قزوه "
صد سلامم به تـو ای آنـکه پـی مـاه به بـامـی
ز هلالی چـه بـر آیـد که تـو خـود مـهـر سـلامـی
تـو رفـیـقـی ، تـو عـزیـزی ، تو گُلی ، گُلـشـن رازی
روشن آن خانه که ای مـهـر بـه بامـش بـخرامـی
تو که خوردی مـی تـبـریـز و سـمـرقنـد و بـخـارا
نـه ز یــان نــان حـلال و ـ نــه ضــرر آب حـــرامــی
تو همان شاعر فَحلـی ، تو مـی و معـدن لعلـی
ز غـزلـهـای تـو مـسـتـم مـن و در شُـرب مُدامـی
دیـر وقتـیـست که من تشنـهء دیـدار تو هستم
بچشانم ز خُمت یا بچشـانـم دو سـه جـامـی
دور افــتــاده ام از قــافــلـه و آبــلــه پــوشـــم
به همین موی سپید و ، به همان گیسوی شامی
مستی و راستی ، امشب چو ، به "ری" ماه برآید
مهر "استاد معلّم" ز من و ، از تو تمامـی !!
رضا پارسی پور
************************
( صد دریای مهتاب )
************************
چه می خوانی عبث این ورد واهی ، کر شد این گوشم
چو سقراط حکیمم ، حکم حکمت ، شوکران نوشم
نه با غول بیابان اُلفتم ، نی با شب یلدا
چو خورشیدم که یک عمری ، سراسر روشن از هوشم
به شوق از مهر او چون شمع ، آن سان تشنه می سوزم
که صد دریای مهتاب است ، هر اشکی در آغوشم
چو گُل ، خار تعلّق نیست چون در پای رفتارم
به گیسویت قسم ، یک مویت اَر گردد فراموشم
سمرقندی دلم ، هفتاد بلخ و بامیان گشتم
میئی از کهنه ری دارم ، که با هر کس نمی نوشم
چو مه پشت فلک خَم می شود ، مردی تماشا کن
اگر یک لحظه بگذارم زمین ، بار غم دوشم
چو موسی ناگهان از نیل غیرت ، سر بر آوردم
نَمَردَم ، گر از این پس ، ظلمتان گردد فراموشم
ثواب این غزل ، امشب " رضا " آمرزش رندان
که از مهر و مروّتهایشان ، چون باده در جوشم !!
رضاپارسی پور
************************
باغ باران
مـیـان ایـن هـمه وبلاگ خـوشگـل
مـن درویـش هـم ، دارم پلاسـی
به بـالایـش نـوشـتـم "بـاغ بـاران "
بـه پـایـیـنـش نـکردم فـکــر آســی
چو باغ " زون "و" شامان "هرکه آمـد
ثمر خورد و گذشـت از نـاسـپـاسـی
نـمـی دانــم تـو هـم مـثـل بــقـیـّه
نظر دادی به اشعارم اساسی
تـو هــم مثـل مـنـی انـگـار اینجا
که از یک خط نوشتن می هراسی
بـیـا بــنـویــس ایـنـجـا زیـــر شـعــرم
کجا هستم به راه از بی حواسی
نوشتی گـر نـظـر، نـوشَـت ثـمـر بــاد
وگــر نـه تـو هـمـان دزد جـناســی !!
رضاپارسی پور
************************
" زون " و " شامان " : نام دو تا از آبادیهای بی در و پیکر دامغان .
سرکویری
بیـا گُـل شـو که تا عـیـدُم بـبـیـنی
بـهــار بـاغ تـوحــیـــدُم بـبـیــنــی
نـمـی گــو یـُـم ولـی امــروز و فـــردا
شبی در بـزم خورشیدُم بـبـیـنی!!
رضاپارسی پور
************************
سرکویری
بــده مـی تا بـشـو یـم دفــتـرم را
زنـــم آتـــش کــتــاب بـــاورم را
بـیـار از کعــبـه آبی تــا بــشـو یـم
شب صبح سـفـر بـال و پـرم را !!
رضاپارسی پور
********************
سلام بچّه ها :
می خواستم بروم ولی دست مهر و محبّت و لطف شما دامن عزمم را رها نکرد و به عجزم در این باره معترفم و ممنون این همه لطف و صفا و صداقتتان...و به قول آن فرزانهء دلسوخته یعنی " عماد خراسانی " که فرمود :
اهل گردم، دل ديوانه اگر بگذارد
نخورم مي، غم جانانه اگر بگذارد
گوشه ای گيرم و فارغ ز شر و شور شوم
حسرت گوشهء ميخانه اگر بگذارد...!!
************************
اکنون به پاس خوبیهایتان این غزلم را تقدیم به دل پاک و بزرگ و روشن و امیدوارتان می نمایم بدین امیّد که مورد قبولتان قرار گیرد.
تقدیم به : ققنوسها
اندیشهء فانوسها
آنــکــه آتــش زد شــبـی انـدیـشـهء فــانــوسـهـا
خـواب راحـت را ربــود از چـشـم دقــیـانـوســها
ســرّ مـرگ و زندگی را بین که خوش دارد هنـوز
ذهـن آتش خـاطـرات سـرخـی از قــقـنـوســها
هم به سبز زهر و هم در سرخ خون پیچیده ام
نبـض مـن بـیـهـوده می گـیـرنـد جـالـیـنـو ســهـا
با دم گــرم مـسـیـحــایـی نـمـیــدانــــم چـــرا ؟!
آهن خـود ســرد می کوبــنــد ایـن نـاقـو سـهـا
بی شک این اهل یقین دانند گوید عیب خویش
هر کــه بـیــنــد عـیـــب در آیـیـنـهء طـاوو ســهـا
قطره ای در دست خاکم لیک می خواهم "رضا "
پـای بـگـذارم به روی دوش اقـــیـــانـــو ســـهــا !!
ارادتمند و دوستدارتان - رضاپارسی پور
************************
